مقدمه:انطباق پذیری مسیر شغلی از صفات رشدی به حساب می آید وسازه ای است ذهنی،روانی واجتماعی که نشانگر آمادگی و منابع فرد برای مقابله با وظایف رشد مسیر شغلی قریب الوقوع است .ابعاد این سازه عبارتند از دغدغه،کنترل،کنجکاوی واعتماد.

هدف:هدف پژوهش حاضر بررسی نقش کلاسهای آموزش خانواده در انطباق پذیری مسیر شغلی⁶ دانش آموزان سال اول دبیرستان بود

روش: پژوهش حاضر یک مطالعه تجربی با پیش­آزمون و پس­آزمون در دو گروه کنترل و آزمایش است. متغییر مستقل آموزش خانواده ومتغییر وابسته انطباق پذیری مسیرشغلی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش­آموزان دخترسال اول دبیرستان بودند .ابتدا به روش نمونه گیری یک مدرسه انتخاب وسپس 30 نفر با استفاده از نمونه­گیری تصادفی ساده انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت 7جلسه(20/1) ساعته آموزش خانواده را دریافت کردند که هرهفته1 جلسه 2 ساعته و حدود یک ماه ونیم آموزش گروه آزمایش طول کشید.گردآوری داده­ها به کمک آزمون انطباق پذیری مسیرشغلی یوسفی (1390)بود. برای نشان دادن تفاوت گروه­ها، ابتدا میانگین وانحراف معیار گروه­های آزمایش و گواه محاسبه شدوسپس از تحلیل کواریانس چند متغیره برای تحلیل نهایی داده­ها استفاده شد. [1]

نتایج: با در نظر گرفتن نمرات پیش­آزمون به عنوان متغییر همپراش(کمکی)، مداخلات به تفاوت معنادار بین گروه آزمایش و کنترل منجر شده است (001/0=P). یعنی کلاسهای آموزش خانواده بر بهبود برخی ابعاد انطباق پذیری شغلی(کنجکاوی واعتماد) تأثیر داشته است.

13 صفحه ورد